kazanakotouba!

Posted in Uncategorized with tags , , on Μαρτίου 28, 2008 by lesxianagnwsis

Μετά απο επίσημη πρόσκληση διαπλεκόμενων φορέων το παρόν μπλόγκ θά συμμετέχει στην καζανακότουμπα!
Δεν εγγυώμεθα για την διατήρηση της πολύτιμης παρουσίας του μετα τό εγχείρημα.
Όποιος θέλει να διασώσει τα ψηφιόγραφα που περιέχονται ενδός, ας κάνει κόπυ με πάστα.
Advertisements

H L’aisxh η αλλιώς αφήνοντας τον Ντοστό…

Posted in Uncategorized with tags , , on Μαρτίου 18, 2008 by lesxianagnwsis

Tο ιστολόγιο αυτό, ήδη από τέλη Νοεμβρίου 2007, δεν είναι πιά τόπος συνάντησης των μελών της, σε πρωταρχικό τότε στάδιο δημιουργίας, λέσχης ανάγνωσης «ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ».

Έκτοτε η λέσχη λειτουργεί, όπως ανακοινώθηκε στο ΕΚΕΒΙ απο τον υπέυθυνό της, σαν Λέσχη Ανάγνωσης «ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ» Καλλιτεχνικής Διάδρασης Πάτρας, και αποτελεί δραστηριότητα της αστικής εταιρίας Καλλιτεχνική Διάδραση και του προέδρου της Γιάννη Καραμπίτσου που έχουν και την ευθύνη λειτουργίας της.

Από αρχές Μαρτίου 2008, η αστική εταιρία καλλιτεχνική διάδραση διευθύνει το ιστολόγιο της λέσχης της στο οποίο εγγράφει και μέλη.

Εφ’εξής, λοιπον για την επίσημη κι οriginale «Λέσχη Ανάγνωσης «Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι» καλλιτεχνικής διάδρασης Πάτρας»

κλικάρετε μονάχα εδώ : http://lesxianagnosisfyodordostoyevsky.wordpress.com.

Φυσικά, ευχόμαστε πλούσια αναγνωστικά ταξίδια στους φίλους που αγαπούν το βιβλίο.

Το εδώ ερασιτεχνικό ιστολόγιο, με σκοπό τήν απλή επικοινωνία αναγνωστών της λέσχης, δεν μετείχε ποτέ η μετέχει στην πιο πάνω αστική εταιρία και θα παραμείνει αναγνωστικό προσωπικό και προσωρινά ανενεργό. Σύντομα δε θ’ αλλάξει ονομασία (όχι δεν θα ονομαστεί ηλίθιος, ήμερη η δαιμονισμένοι), ενώ τυχόν επαναλειτουργία του ως νέου -ομαδικού η μη ιστολογίου- με αναγνωστικού ενδιαφέροντος θεματική, δεν προβλέπεται προσωρινά.

Ο εδώ ιστότοπος ευχαριστεί όσους τον επισκέφτηκαν, για τυχόν δε αναδημοσίευση των σχολίων που κατέθεσαν οι επισκέπτες του κι εμεις ως αναρτήσεις (!) σε άλλο ιστότοπο δεν φέρει καμιά ευθύνη ουτε και παρείχε σχετική συναίνεση.

H foto είναι απο σχετικη σειρά comics-παρωδίες που κυκλοφορεί πάνω σε κλασσικά έργα κι εδω του Ντοστογιέφσκι.

Αθανασία

 

 

 

 

 

«H ψυχή στό στόμα»

Posted in Uncategorized on Δεκέμβριος 14, 2007 by lesxianagnwsis

Η Καλλιτεχνική Διάδραση και το Διάφανο Θέατρο διοργανώνουν το Σάββατο 15-12 στις 14.00 στην αίθουσα του θεάτρου Αγορά προβολή για πρώτη φορά στην Πάτρα, με ελεύθερη είσοδο, της αιρετικής και πολυσυζητημένης  ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη, δημιουργού της ταινίας Σπιρτόκουτου, που έχει γίνει ήδη cult, και αυτή την εποχή παίζεται ως θεατρικό στην Αθήνα ενώ ήδη ετοιμάζεται σε κόμικ από τον γνωστό κομίστα  Πέτρο Ζερβό, «Η Ψυχή στο Στόμα» (2006), παρουσία του σκηνοθέτη.
Θα ακολουθήσει σύντομη συζήτηση.

 


 

«Η πολιτική ποίηση της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς»

Posted in Uncategorized on Νοέμβριος 29, 2007 by lesxianagnwsis

H Μαρία, το πιο νέο μέλος τής λέσχης μας, εισηγείται και διαλέγει το θέμα της επομένης συνάντησής μας στις 2/12/2007: «Η πολιτική ποίηση της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς»

Η Μαρία, επικεντρώνει στους Τάσο Λειβαδίτη Μανόλη Αναγνωστάκη Μενέλαο Λουντέμη και σημειώνει:

«Αυτοί οι τρεις ποιητές έζησαν και έγραψαν σε καιρούς πολιτικά σκοτεινούς.Η ποίηση τους είναι σύνθετη και άπτεται πολλών άλλων θεμάτων πέραν της πολιτικής. Η γραφή του Λειβαδίτη ξεχειλίζει από συναισθήματα, ιδέες, αναμνήσεις και χτύπα απευθείας στους πιο ευαίσθητους αισθητήρες του αναγνώστη.Τα ποιήματα του αποτελούν ύμνους στις χαμένες αγάπες,τα άγουρα όνειρα που παρέμειναν ανεκπλήρωτα και τις γεμάτες παρόρμηση νεανικές ελπίδες που με τα χρόνια διαψεύσθηκαν(:«Μεγάλα όνειρα της νιότης μας, δεν πραγματοποιηθήκατε ποτέ όμως εσείς είστε που δώσατε αυτό το βάθος στη ματαιότητα»).

Μελαγχολία,νοσταλγία,έρεβος…όλα βουτηγμένα στο όνειρο… Διαφορετική η ποίηση των Αναγνωστάκη και Λουντέμη από εκείνη του Λειβαδίτη,
ίσως δυναμικότερη ή μαχητικότερη. Κι οι τρεις πάντως εκφράζουν τις ανησυχίες και τις απογοητεύσεις μιας ολόκληρης γενιάς ξεπερνώντας την απλή αισθητική και συνδέοντας την τέχνη τους με κοινωνικοπολιτικη κατάσταση σε μια εποχή που η πλειοψηφία του κόσμου σιωπούσε. Γι αυτό άλλωστε και η εξορία,οι θανατικές ποινές,τα βασανιστήρια….

ίσως αυτοί οι τρεις ποιητές να μην αποτελούν κομβικά σημεία στην εξέλιξη της ελληνικής γραμματείας, αποτελούν όμως κομβικό σημείο στην εξέλιξη του ατόμου που ασχολείται με το έργο τους! Αθεράπευτοι ονειροπόλοι και ουτοπιστές ή πραγματικοί αγωνιστές της εποχής τους; Οπως και να έχει,το λιγότερο που θα μπορούσαμε να τους αφιερώσουμε είναι λίγος χρόνος και αρκετή σκέψη…. Προτεινόμενες συλλογές για την συνάντησή:
Τ.Λειβαδίτη: «Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα», «Εγχειρίδιο ευθανασίας», «Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου». «Βιολέτες για μια εποχή»
Αναγνωστάκη: «ΥΓ», «Τα ποιήματα 1941-1971»
Λουντέμη: «Κοντσέρτο για δυο μυδράλια κι ενα αηδόνι»

Σύνταξη: Μαρία

Ο Γιάννης Σμαραγδής κ μιά βραδυά «Από τον Καβάφη στον El Greco»

Posted in Νέα, Σινεμά-Φεστιβάλ on Νοέμβριος 28, 2007 by lesxianagnwsis

Έναν Καβάφη υπό το φως του κινηματογραφικού βλέμματος του Γιάννη Σμαραγδή θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε αύριο 29 Νοεμβρίου στο Ιντεάλ, στις 9 το βράδυ, στα πλαίσια του αφιερώματος που διοργανώνει η Καλλιτεχνική Διάδραση για τον σκηνοθέτη, με τίτλο “Aπο τον Καβάφη στον Εl Greco”

Η ταινία «Καβάφης» (1996, 90’), με θεματικό άξονα τις τελευταίες μέρες του μεγάλου αλεξανδρινού ταλαντώνεται με ρυθμό εκκρεμούς ανάμεσα στον ποιητικό και βιολογικό χρόνο του ποιητή και κατορθώνει να επί και στρέφεται κυκλωτικά στο Καβαφικό σύμπαν, cineπαίρνοντας αισθαντικά τον θεατή ως «αγαπημένη αίσθησις» κατά τρόπο σχεδόν μυριστικό.

Μετά την ταινία, θα προβληθεί ένα 40λεπτο τρέϊλερ από τα γυρίσματα της πρόσφατης δουλειάς του σκηνοθέτη «Εl Greco». Στην συνέχεια, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν με τον Γιάννη Σμαραγδή, που θα παρευρίσκεται στις προβολές , τους τρόπους με τους οποίους κατασκευάζεται το κινηματογραφικό πορτραίτο του καλλιτέχνη και όχι μόνο .

 

Η 10η και τελευταία μέρα (Κυριακή 25/11) του 48ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Posted in 48o ΚΦΘ, Νέα, Σινεμά-Φεστιβάλ on Νοέμβριος 26, 2007 by lesxianagnwsis

Τελευταία μέρα του Φεστιβάλ και τι να πρωτοδιαλέξεις απ’ όσα δε πρόλαβες / δεν επέλεξες κάποια από τις προηγούμενες μέρες, αλλά άκουσες ότι δεν πρέπει να χάσεις – και είναι τόσα / ήθελες να δεις αλλά δεν βρήκες εισιτήριο ή είχες επιλέξει κάτι άλλο για εκείνη την ώρα.

Αρχή με μια παλαιότερη ταινία του Νίκου Γραμματικού «Κλειστή στροφή»¨(85’, 1991) και για τη συνέχεια «Limbo» του John Sayles (127’, 1999), μια ταινία με στοιχεία θρίλερ στην παγωμένη Αλάσκα και τον μικρόκοσμο χρεοκοπημένων ψαράδων, μελλοντικών επενδυτών τουριστικής ανάπτυξης, λαθρεμπόρων ναρκωτικών αλλά και απλών «καθημερινών» ανθρώπων με τα δικά τους προβλήματα.

Τα «Σκόρπια σύννεφα» του Mikio Naruse (107’, 1967) που ακολούθησαν μας χάρισαν καθαρή κινηματογράφηση, ωραία φωτογραφία, λεπτότητα αισθημάτων, και άφησαν αυτή την επίγευση της «Ερωτικής επιθυμίας» του Wog Kar Wai μέσα από τη σχέση μιας νεαρής χήρας με το άτομο που προκάλεσε το θάνατο του συζύγου της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Και αν το «Σκόρπια σύννεφα» παρουσιάζουν την αδυναμία του έρωτα να βρει οδό έκφρασης, η επόμενη ταινία «Lianna» του John Sayles (113’, 1983) παρουσιάζει με αρκετή σαφήνεια και τολμηρότητα την αλλαγή σεξουαλικού προσανατολισμού της ηρωΐδας –  το όνομα στον τίτλο – της ταινίας που αποφασίζει να εγκαταλείψει σύζυγο και δύο παιδιά για χάρη μιας άλλης γυναίκας. Θαρραλέα κινηματογράφιση, καλές ερμηνείες, σωστή απόδοση της ατμόσφαιρας, καθαρός ανεξάρτητος κινηματογράφος – ματιά στη αναζήτηση σεξουαλικής (και όχι μόνο) ταυτότητας μιας νεαρής γυναίκας.

Αν η μέρα είχε δύο Sayles, δεν μπορούσε παρά να έχει και δύο Naruse, και αναφέρομαι στην ταινία «Όταν μια γυναίκα ανεβαίνει τη σκάλα», (110’, 1960) που περιγράφει την καθημερινότητα του μικρόκοσμου ενός μαγαζιού με γκέϊσες  – με σκηνές που μας φέρνουν στο νου αντίστοιχες από τα δικά μας «Κόκκινα φανάρια» του Γεωργιάδη (γυρισμένη λίγα χρόνια μετά, το 1963) –  και την κεντρική ηρωΐδα να έρχεται αντιμέτωπη με απανωτά χτυπήματα και προβλήματα δικά της αλλά και όσων την περιβάλλουν, διαθέτοντας ωστόσο μεγάλα ψυχικά αποθέματα. Πολύ ωραίο ασπρόμαυρο, σωστές λήψεις τόσο στα εσωτερικά, όσο και στα λίγα εξωτερικά γυρίσματα, καλές ερμηνείες και πάνω απ’ όλα τα χωρίς τέλος ανθρώπινα βάσανα και η συνεχής ψυχική δοκιμασία του να μείνεις όρθιος παρ’ όλα αυτά.

 

Τελευταία ταινία για φέτος «Η νύχτα των ηλιοτρόπιων», του Jorge SanchezCabezudo (123’, 2006), ένα σύγχρονο ισπανο-πορτο-γαλλικό αστυνομικό με αρκετές ανατροπές γύρω από ένα μισοτελειωμένο βιασμό που οδηγεί εκ παρεξηγήσεως στο θάνατο ενός άσχετου με την υπόθεση γέροντα και τα όσα ακολουθούν από την προσπάθεια συγκάληψης του γεγονότος από τους δράστες του φόνου σε συνέργεια με ένα αστυνομικό που βρίσκει ευκαιρία να τους εκβιάσει με οικονομικά ανταλλάγματα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να ξεφύγει από την ισπανική επαρχία στην οποία φαίνεται να ασφυκτιά.

 

Αυτό ήταν και για φέτος, 10 μέρες και νύχτες στη Θεσσαλονίκη γεμάτες εικόνες – τροφή για την καρδιά και το νου, συναντήσεις και κουβέντα με παλιούς φίλους και γνωστούς, πάρτι και νέες γνωριμίες, συζητήσεις με κάποιους από τους δημιοθργούς, μια πτήση πάνω από παλιά και νέα πράγματα, ξανακοιτάζοντας με άλλο (;) μάτι τα γνωστά, πρωταντικρίζοντας τα άγνωστα. Ένας συνολικός απολογισμός του Φεστιβάλ θα είναι το αντικείμενο ενός επόμενου post που θέλω δε θέλω αρχίζει εδώ και μέρες να συντίθεται σιγά – σιγά, ίσως αθελά μου και αυτή τη στιγμή, που έχοντας επιστρέψει πλέον στη βάση μου, ξεπακετάρω και απλώνω προγράμματα, σημειώσεις, μνήμες, βιβλία αποκόμματα εισιτηρίων, DVD, τα καθημερινά φύλλα της εφημερίδας του Φεστιβάλ «Πρώτο Πλάνο» μαζί με άλλο υλικό, ακούγοντας ταξιδιάρικη μουσική από την Κλεοπάτρα στον best radio.

Συντάκτης Αδάμ

 

Η 9η μέρα (Σάββατο 24/11) του 48ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Posted in 48o ΚΦΘ, Νέα, Σινεμά-Φεστιβάλ on Νοέμβριος 25, 2007 by lesxianagnwsis

    Προτελευταία μέρα και τι καλύτερο για ξεκίνημα από το Empire II του Amos Poe του οποίου παρουσιάστηκε φέτος και το από το 1976 Blank Generation σχετικά με το nuwave στην Νέα Υόρκη. To Empire II, (180’, 2007) – εμπνευσμένο από το οκτάωρης διάρκειας Empire του Άντι Γουόρχολ – καταγράφει την σημερινή καθημερινότητα της Νέας Υόρκης από το παράθυρο ενός σπιτιού. Ονειρικές εικόνες και μουσική, σε ένα απόλυτο ρυθμό με ψαγμένα κείμενα και με επιπλέον ενδιαφέρον σημείο το μέρος που γίνεται η προβολή: πρόκειται για το Γιαχουντί Χαμάμ στα Λουλουδάδικα, ένα παλαιό, ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής κτήριο που βέβαια σε άλλες εποχές ήταν χαμάμ. Με αραδιασμένες καρέκλες, καναπέδες και τραπεζάκια στο πάτωμά του το οποίο βρίσκεται υπό του σημερινού επιπέδου της πόλης, η παρακολούθηση της ταινίας έπαιρνε άλλες διαστάσεις καθώς τα εμβληματικά κτήρια της Νέας Υόρκης όπως το Empire State Building και το Chrysler Building συμμετείχαν σε αυτή την περίεργη «συμφωνία μιας πόλης», μαζί με τους ανθρώπους, τα αυτοκίνητα, τα σύννεφα, τον αέρα, τα χρώματα. Διάλεξα έναν κατακόκκινο καναπέ και απόλαυσα αυτό το τρίωρο οπτικοακουστικό ποίημα βυθισμένος στις εικόνες, τους ήχους, τα κείμενα, τις μνήμες και τις σκέψεις που ξεπηδούσαν από την οθόνη και το μυαλό μου, ενώ δίπλα μου έμπαιναν και έβγαιναν άνθρωποι κάθε ηλικίας, άλλοι που απλώς είδαν φως και μπήκαν, άλλοι επιστρέφοντας προς το σπίτι με τα ψώνια του Σαββάτου σε πλαστικές σακούλες, άλλοι για να δουν περισσότερο το χώρο του παλιού χαμάμ με τον υπερυψωμένο θόλο και λιγότερο την ταινία και βέβαια αρκετοί που έμειναν όπως κι εγώ εκστασιασμένοι απ’ όλα αυτά που βλέπαμε να αφορούν τη ζωή της αμερικάνικης μεγαλούπολης και προβάλλονταν στην καρδιά της σαββατιάτικης φούριας της αγοράς της Θεσσαλονίκης. Η ταινία ήταν αφιερωμένη στους Μπέργκμαν και Αντονιόνι που έφυγαν με διαφορά λίγων ωρών το περασμένο καλοκαίρι.

 Συνέχεια στο Ολύμπιον με το «Ώριμο στάχυ» (101’, 2007) μια κινεζική παραγωγή του Cai Shangjun που περιγράφει τη δύσκολη πορεία της επανένωσης πατέρα – γιού μετά τη φυγή του πρώτου σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης και την απώλεια της μητέρας που αντιμετώπισε μόνος του ο δεύτερος. Πολύ καλή καταγραφή της καθημερινότητας και των σχέσεων στην σημερινή αγροτική Κίνα, που παρακολουθεί την αστική ανάπτυξη που συμβαίνει γύρω της χωρίς να μπορεί καλά – καλά να την καταλάβει και βέβαια τον επαναπροσδιορισμό της οικογένειας και των διαπροσωπικών σχέσεων στο πλαίσιο αυτό.

 

 Στο Ολύμπιον και παραμείναμε για την τιμητική εκδήλωση για τον ηθοποιό Danny Glover, και την προβολή της τελευταίας ταινίας του John Sayles Honeydripper (120’, 2007) που μας μεταφέρει στην εποχή της γέννησης της νέας μουσικής της δεκαετίας του 1950, τη μεταφορά από τα γκόσπελ και τα μπλουζ στο ροκ ‘ν ρολλ, μέσα από την ιστορία ενός μαγαζιού (με όνομα τον τίτλο της ταινίας). Πολύ καλές ερμηνείες και σκηνοθεσία, σωστή απόδοση της εποχής και της καθημερινότητας των μαύρων του αμερικανικού νότου. Αποθέωση του ηθοποιού και του σκηνοθέτη από το κοινό που ξεχείλιζε την αίθουσα, τον Α’ και το Β’ εξώστη.

 

 Για τις δύο τελευταίες προβολές της μέρας μείναμε στην αίθουσα Παύλος Ζάννας. Η μία ταινία με τίτλο «Ο ληστής» (70’, 2007) αργεντίνικης παραγωγής περιγράφει το πρωϊνό του διευθυντή ενός (δημόσιου προφανώς) σχολείου που αναγκάζεται να ληστεύει τα «υψηλής περιωπής» ιδιωτικά σχολεία της πόλης του για να εξασφαλίσει τα προς το ζειν. Ένα μινιμαλιστικό σχόλιο πάνω στη σημερινή πραγματικότητα της Αργεντινής, όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια μετά την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Στην προβολή ήταν παρούσα για Q & A η νεαρή συμπρωταγωνίστρια της ταινίας Barbara Lombardo η οποία μας περιέγραψε με απόλυτη ειλικρίνια την κατάσταση που αντιμετωπίζει ο μέσος αργεντίνος που συνήθως δεν ξέρει τι θα ξημερώσει η επόμενη μέρα. Σε δική μας ερώτηση για το πως σκέφτεται για όλα αυτά ένα νεαρής ηλικίας άτομο στη χώρα της και που συσχέτιζε την ταινία τους με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ The Take («Η Κατάληψη») της Naomi Klein που είχαμε δει στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πριν δύο χρόνια και αφορούσε την κατάληψη και αυτοδιαχείρηση ενός εργοστασίου από τους εργαζόμενους σε αυτό, η ηθοποιός μας απάντησε ότι δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα και ότι κάθε νέος, αλλά και κάθε άνθρωπος στη χώρα της σκέφτεται καθημερινά πως θα ξεφύγει από αυτή.

 

 Τελευταία προβολή της μέρας, δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό και να ‘μαστε πάλι στο ντοκιμαντέρ του Grant Gee για τους Joy Division (93’, 2006) με θέμα την δημιουργία, την πορεία κα τον πρόωρο χαμό του τραγουδιστή του συγκροτήματος Ian Curtis. Άμεση σύνδεση της γέννησης του βρετανικού punk με την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη Βρετανία στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ειλικρινείς και εκ βαθέων συνεντεύξεις των υπολοίπων μελών του συγκροτήματος (που στη συνέχεια συγκρότησαν τους New Order), του παραγωγού τους, ανθρώπων των ΜΜΕ και της μουσικής βιομηχανίας της εποχής με σπάνιο οπτικό υλικό και υπό τους χαρακτηριστικούς ήχους, τους στίχους και τη συγκλονιστική φωνή του Ian Curtis. Και ναι, ο Ian Curtis ήταν επιληπτικός, όπως και ο Ντοστογιέφσκι (στον οποίο άλλωστε οφείλουμε την καλύτερη περιγραφή του πως βιώνει ένας επιληπτικός μια επιληπτική κρίση), και ναι, ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του Ian Curtis ήταν ο Ντοστογιέφσκι τον οποίο διάβαζε μανιωδώς.