Tο ιστολόγιο αυτό, ήδη από τέλη Νοεμβρίου 2007, δεν είναι πιά τόπος συνάντησης των μελών της, σε πρωταρχικό τότε στάδιο δημιουργίας, λέσχης ανάγνωσης “ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ”.

Έκτοτε η λέσχη λειτουργεί, όπως ανακοινώθηκε στο ΕΚΕΒΙ απο τον υπέυθυνό της, σαν Λέσχη Ανάγνωσης “ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ” Καλλιτεχνικής Διάδρασης Πάτρας, και αποτελεί δραστηριότητα της αστικής εταιρίας Καλλιτεχνική Διάδραση και του προέδρου της Γιάννη Καραμπίτσου που έχουν και την ευθύνη λειτουργίας της.

Από αρχές Μαρτίου 2008, η αστική εταιρία καλλιτεχνική διάδραση διευθύνει το ιστολόγιο της λέσχης της στο οποίο εγγράφει και μέλη.

Εφ’εξής, λοιπον για την επίσημη κι οriginale «Λέσχη Ανάγνωσης «Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι» καλλιτεχνικής διάδρασης Πάτρας»

κλικάρετε μονάχα εδώ : http://lesxianagnosisfyodordostoyevsky.wordpress.com.

Φυσικά, ευχόμαστε πλούσια αναγνωστικά ταξίδια στους φίλους που αγαπούν το βιβλίο.

Το εδώ ερασιτεχνικό ιστολόγιο, με σκοπό τήν απλή επικοινωνία αναγνωστών της λέσχης, δεν μετείχε ποτέ η μετέχει στην πιο πάνω αστική εταιρία και θα παραμείνει αναγνωστικό προσωπικό και προσωρινά ανενεργό. Σύντομα δε θ’ αλλάξει ονομασία (όχι δεν θα ονομαστεί ηλίθιος, ήμερη η δαιμονισμένοι), ενώ τυχόν επαναλειτουργία του ως νέου -ομαδικού η μη ιστολογίου- με αναγνωστικού ενδιαφέροντος θεματική, δεν προβλέπεται προσωρινά.

Ο εδώ ιστότοπος ευχαριστεί όσους τον επισκέφτηκαν, για τυχόν δε αναδημοσίευση των σχολίων που κατέθεσαν οι επισκέπτες του κι εμεις ως αναρτήσεις (!) σε άλλο ιστότοπο δεν φέρει καμιά ευθύνη ουτε και παρείχε σχετική συναίνεση.

H foto είναι απο σχετικη σειρά comics-παρωδίες που κυκλοφορεί πάνω σε κλασσικά έργα κι εδω του Ντοστογιέφσκι.

Αθανασία

Η Μαρία, επικεντρώνει στους Τάσο Λειβαδίτη Μανόλη Αναγνωστάκη Μενέλαο Λουντέμη και σημειώνει:

«Αυτοί οι τρεις ποιητές έζησαν και έγραψαν σε καιρούς πολιτικά σκοτεινούς.Η ποίηση τους είναι σύνθετη και άπτεται πολλών άλλων θεμάτων πέραν της πολιτικής. Η γραφή του Λειβαδίτη ξεχειλίζει από συναισθήματα, ιδέες, αναμνήσεις και χτύπα απευθείας στους πιο ευαίσθητους αισθητήρες του αναγνώστη.Τα ποιήματα του αποτελούν ύμνους στις χαμένες αγάπες,τα άγουρα όνειρα που παρέμειναν ανεκπλήρωτα και τις γεμάτες παρόρμηση νεανικές ελπίδες που με τα χρόνια διαψεύσθηκαν(:«Μεγάλα όνειρα της νιότης μας, δεν πραγματοποιηθήκατε ποτέ όμως εσείς είστε που δώσατε αυτό το βάθος στη ματαιότητα»).

Μελαγχολία,νοσταλγία,έρεβος…όλα βουτηγμένα στο όνειρο… Διαφορετική η ποίηση των Αναγνωστάκη και Λουντέμη από εκείνη του Λειβαδίτη,
ίσως δυναμικότερη ή μαχητικότερη. Κι οι τρεις πάντως εκφράζουν τις ανησυχίες και τις απογοητεύσεις μιας ολόκληρης γενιάς ξεπερνώντας την απλή αισθητική και συνδέοντας την τέχνη τους με κοινωνικοπολιτικη κατάσταση σε μια εποχή που η πλειοψηφία του κόσμου σιωπούσε. Γι αυτό άλλωστε και η εξορία,οι θανατικές ποινές,τα βασανιστήρια….

ίσως αυτοί οι τρεις ποιητές να μην αποτελούν κομβικά σημεία στην εξέλιξη της ελληνικής γραμματείας, αποτελούν όμως κομβικό σημείο στην εξέλιξη του ατόμου που ασχολείται με το έργο τους! Αθεράπευτοι ονειροπόλοι και ουτοπιστές ή πραγματικοί αγωνιστές της εποχής τους; Οπως και να έχει,το λιγότερο που θα μπορούσαμε να τους αφιερώσουμε είναι λίγος χρόνος και αρκετή σκέψη…. Προτεινόμενες συλλογές για την συνάντησή:
Τ.Λειβαδίτη: «Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα», «Εγχειρίδιο ευθανασίας», «Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου». «Βιολέτες για μια εποχή»
Αναγνωστάκη: «ΥΓ», «Τα ποιήματα 1941-1971»
Λουντέμη: «Κοντσέρτο για δυο μυδράλια κι ενα αηδόνι»

Σύνταξη: Μαρία

Η ταινία «Καβάφης» (1996, 90’), με θεματικό άξονα τις τελευταίες μέρες του μεγάλου αλεξανδρινού ταλαντώνεται με ρυθμό εκκρεμούς ανάμεσα στον ποιητικό και βιολογικό χρόνο του ποιητή και κατορθώνει να επί και στρέφεται κυκλωτικά στο Καβαφικό σύμπαν, cineπαίρνοντας αισθαντικά τον θεατή ως «αγαπημένη αίσθησις» κατά τρόπο σχεδόν μυριστικό.

Μετά την ταινία, θα προβληθεί ένα 40λεπτο τρέϊλερ από τα γυρίσματα της πρόσφατης δουλειάς του σκηνοθέτη «Εl Greco». Στην συνέχεια, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να συζητήσουν με τον Γιάννη Σμαραγδή, που θα παρευρίσκεται στις προβολές , τους τρόπους με τους οποίους κατασκευάζεται το κινηματογραφικό πορτραίτο του καλλιτέχνη και όχι μόνο .

Αρχή με μια παλαιότερη ταινία του Νίκου Γραμματικού «Κλειστή στροφή»¨(85’, 1991) και για τη συνέχεια «Limbo» του John Sayles (127’, 1999), μια ταινία με στοιχεία θρίλερ στην παγωμένη Αλάσκα και τον μικρόκοσμο χρεοκοπημένων ψαράδων, μελλοντικών επενδυτών τουριστικής ανάπτυξης, λαθρεμπόρων ναρκωτικών αλλά και απλών «καθημερινών» ανθρώπων με τα δικά τους προβλήματα.

Τα «Σκόρπια σύννεφα» του Mikio Naruse (107’, 1967) που ακολούθησαν μας χάρισαν καθαρή κινηματογράφηση, ωραία φωτογραφία, λεπτότητα αισθημάτων, και άφησαν αυτή την επίγευση της «Ερωτικής επιθυμίας» του Wog Kar Wai μέσα από τη σχέση μιας νεαρής χήρας με το άτομο που προκάλεσε το θάνατο του συζύγου της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Και αν το «Σκόρπια σύννεφα» παρουσιάζουν την αδυναμία του έρωτα να βρει οδό έκφρασης, η επόμενη ταινία «Lianna» του John Sayles (113’, 1983) παρουσιάζει με αρκετή σαφήνεια και τολμηρότητα την αλλαγή σεξουαλικού προσανατολισμού της ηρωΐδας -  το όνομα στον τίτλο – της ταινίας που αποφασίζει να εγκαταλείψει σύζυγο και δύο παιδιά για χάρη μιας άλλης γυναίκας. Θαρραλέα κινηματογράφιση, καλές ερμηνείες, σωστή απόδοση της ατμόσφαιρας, καθαρός ανεξάρτητος κινηματογράφος – ματιά στη αναζήτηση σεξουαλικής (και όχι μόνο) ταυτότητας μιας νεαρής γυναίκας.

Αν η μέρα είχε δύο Sayles, δεν μπορούσε παρά να έχει και δύο Naruse, και αναφέρομαι στην ταινία «Όταν μια γυναίκα ανεβαίνει τη σκάλα», (110’, 1960) που περιγράφει την καθημερινότητα του μικρόκοσμου ενός μαγαζιού με γκέϊσες  - με σκηνές που μας φέρνουν στο νου αντίστοιχες από τα δικά μας «Κόκκινα φανάρια» του Γεωργιάδη (γυρισμένη λίγα χρόνια μετά, το 1963) -  και την κεντρική ηρωΐδα να έρχεται αντιμέτωπη με απανωτά χτυπήματα και προβλήματα δικά της αλλά και όσων την περιβάλλουν, διαθέτοντας ωστόσο μεγάλα ψυχικά αποθέματα. Πολύ ωραίο ασπρόμαυρο, σωστές λήψεις τόσο στα εσωτερικά, όσο και στα λίγα εξωτερικά γυρίσματα, καλές ερμηνείες και πάνω απ’ όλα τα χωρίς τέλος ανθρώπινα βάσανα και η συνεχής ψυχική δοκιμασία του να μείνεις όρθιος παρ’ όλα αυτά.

Τελευταία ταινία για φέτος «Η νύχτα των ηλιοτρόπιων», του Jorge Sanchez-Cabezudo (123’, 2006), ένα σύγχρονο ισπανο-πορτο-γαλλικό αστυνομικό με αρκετές ανατροπές γύρω από ένα μισοτελειωμένο βιασμό που οδηγεί εκ παρεξηγήσεως στο θάνατο ενός άσχετου με την υπόθεση γέροντα και τα όσα ακολουθούν από την προσπάθεια συγκάληψης του γεγονότος από τους δράστες του φόνου σε συνέργεια με ένα αστυνομικό που βρίσκει ευκαιρία να τους εκβιάσει με οικονομικά ανταλλάγματα που θα του δώσουν τη δυνατότητα να ξεφύγει από την ισπανική επαρχία στην οποία φαίνεται να ασφυκτιά.

Αυτό ήταν και για φέτος, 10 μέρες και νύχτες στη Θεσσαλονίκη γεμάτες εικόνες – τροφή για την καρδιά και το νου, συναντήσεις και κουβέντα με παλιούς φίλους και γνωστούς, πάρτι και νέες γνωριμίες, συζητήσεις με κάποιους από τους δημιοθργούς, μια πτήση πάνω από παλιά και νέα πράγματα, ξανακοιτάζοντας με άλλο (;) μάτι τα γνωστά, πρωταντικρίζοντας τα άγνωστα. Ένας συνολικός απολογισμός του Φεστιβάλ θα είναι το αντικείμενο ενός επόμενου post που θέλω δε θέλω αρχίζει εδώ και μέρες να συντίθεται σιγά – σιγά, ίσως αθελά μου και αυτή τη στιγμή, που έχοντας επιστρέψει πλέον στη βάση μου, ξεπακετάρω και απλώνω προγράμματα, σημειώσεις, μνήμες, βιβλία αποκόμματα εισιτηρίων, DVD, τα καθημερινά φύλλα της εφημερίδας του Φεστιβάλ «Πρώτο Πλάνο» μαζί με άλλο υλικό, ακούγοντας ταξιδιάρικη μουσική από την Κλεοπάτρα στον best radio.

Συντάκτης Αδάμ

 Συνέχεια στο Ολύμπιον με το «Ώριμο στάχυ» (101’, 2007) μια κινεζική παραγωγή του Cai Shangjun που περιγράφει τη δύσκολη πορεία της επανένωσης πατέρα – γιού μετά τη φυγή του πρώτου σε αναζήτηση μιας καλύτερης τύχης και την απώλεια της μητέρας που αντιμετώπισε μόνος του ο δεύτερος. Πολύ καλή καταγραφή της καθημερινότητας και των σχέσεων στην σημερινή αγροτική Κίνα, που παρακολουθεί την αστική ανάπτυξη που συμβαίνει γύρω της χωρίς να μπορεί καλά – καλά να την καταλάβει και βέβαια τον επαναπροσδιορισμό της οικογένειας και των διαπροσωπικών σχέσεων στο πλαίσιο αυτό.

 Στο Ολύμπιον και παραμείναμε για την τιμητική εκδήλωση για τον ηθοποιό Danny Glover, και την προβολή της τελευταίας ταινίας του John Sayles Honeydripper (120’, 2007) που μας μεταφέρει στην εποχή της γέννησης της νέας μουσικής της δεκαετίας του 1950, τη μεταφορά από τα γκόσπελ και τα μπλουζ στο ροκ ‘ν ρολλ, μέσα από την ιστορία ενός μαγαζιού (με όνομα τον τίτλο της ταινίας). Πολύ καλές ερμηνείες και σκηνοθεσία, σωστή απόδοση της εποχής και της καθημερινότητας των μαύρων του αμερικανικού νότου. Αποθέωση του ηθοποιού και του σκηνοθέτη από το κοινό που ξεχείλιζε την αίθουσα, τον Α’ και το Β’ εξώστη.

 Για τις δύο τελευταίες προβολές της μέρας μείναμε στην αίθουσα Παύλος Ζάννας. Η μία ταινία με τίτλο «Ο ληστής» (70’, 2007) αργεντίνικης παραγωγής περιγράφει το πρωϊνό του διευθυντή ενός (δημόσιου προφανώς) σχολείου που αναγκάζεται να ληστεύει τα «υψηλής περιωπής» ιδιωτικά σχολεία της πόλης του για να εξασφαλίσει τα προς το ζειν. Ένα μινιμαλιστικό σχόλιο πάνω στη σημερινή πραγματικότητα της Αργεντινής, όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια μετά την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Στην προβολή ήταν παρούσα για Q & A η νεαρή συμπρωταγωνίστρια της ταινίας Barbara Lombardo η οποία μας περιέγραψε με απόλυτη ειλικρίνια την κατάσταση που αντιμετωπίζει ο μέσος αργεντίνος που συνήθως δεν ξέρει τι θα ξημερώσει η επόμενη μέρα. Σε δική μας ερώτηση για το πως σκέφτεται για όλα αυτά ένα νεαρής ηλικίας άτομο στη χώρα της και που συσχέτιζε την ταινία τους με το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ The Take («Η Κατάληψη») της Naomi Klein που είχαμε δει στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης πριν δύο χρόνια και αφορούσε την κατάληψη και αυτοδιαχείρηση ενός εργοστασίου από τους εργαζόμενους σε αυτό, η ηθοποιός μας απάντησε ότι δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα και ότι κάθε νέος, αλλά και κάθε άνθρωπος στη χώρα της σκέφτεται καθημερινά πως θα ξεφύγει από αυτή.

 Τελευταία προβολή της μέρας, δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό και να ‘μαστε πάλι στο ντοκιμαντέρ του Grant Gee για τους Joy Division (93’, 2006) με θέμα την δημιουργία, την πορεία κα τον πρόωρο χαμό του τραγουδιστή του συγκροτήματος Ian Curtis. Άμεση σύνδεση της γέννησης του βρετανικού punk με την οικονομική και κοινωνική κατάσταση στη Βρετανία στα μέσα της δεκαετίας του 1970, ειλικρινείς και εκ βαθέων συνεντεύξεις των υπολοίπων μελών του συγκροτήματος (που στη συνέχεια συγκρότησαν τους New Order), του παραγωγού τους, ανθρώπων των ΜΜΕ και της μουσικής βιομηχανίας της εποχής με σπάνιο οπτικό υλικό και υπό τους χαρακτηριστικούς ήχους, τους στίχους και τη συγκλονιστική φωνή του Ian Curtis. Και ναι, ο Ian Curtis ήταν επιληπτικός, όπως και ο Ντοστογιέφσκι (στον οποίο άλλωστε οφείλουμε την καλύτερη περιγραφή του πως βιώνει ένας επιληπτικός μια επιληπτική κρίση), και ναι, ένας από τους αγαπημένους συγγραφείς του Ian Curtis ήταν ο Ντοστογιέφσκι τον οποίο διάβαζε μανιωδώς.

Η 8^η μέρα λοιπόν και επειδή σύμφωνα με το γνωστό άσμα την προηγούμενη – «7^η μέρα κι ο Θεός έφτιαξε και το μπαγλαμά» είχαμε πολύ μουσική. Το τι έγινε στις προβολή της ταινίας Joy Division (93’, Grant Gee, 2006) μπορείτε να το φανταστείτε αν σας πω πως οι λέξεις “sold-out” και “αδιαχώρητο” δε λένε τίποτα. Θερμή υποδοχή από το κοινό σε μια ταινία με τα «επιζώντα» μέλη του συγκροτήματος και πολύ όμορφη κουβέντα μετά. Ταινία που έρχεται να συμπληρώσει το «Control», την ιστορία του τραγουδιστή του συγκροτήματος Ian Curtis που έφυγε νωρίς, βασισμένη στο βιβλίο της κοπέλας του το οποίο βρήκα στο βιβλιοπωλείο «Παπασωτηρίου». Ο προγραμματισμός της προβολής στη σχετικά μικρή αίθουσα Παύλος Ζάννας στέρησε από πολύ κόσμο τη δυνατότητα να την δει, ευτυχώς υπάρχει επαναληπτική προβολή το Σάββατο τα μεσάνυκτα στην ίδια αίθουσα.

Η δεύτερη μουσική ταινία της μέρας ήταν σχετική με την παρουσίαση του πολύ παλιού δίσκου Berlin του Lou Reed. Αν και στις 01:00 τα ξημερώματα, ο κόσμος και εδώ ήταν πάρα πολύς, η διάθεση για τους περισσότερους ιδιαίτερα νοσταλγική, τα ακούσματα ότι έπρεπε για τη συγκεκριμένη ώρα στο κλείσιμο μιας μέρας που χώρεσαν πολλά.

Επιστρέφω τώρα στην αίθουσα Παύλος Ζάννας όπου το μεσημέρι στις 13:00 πραγματοποιήθηκε η ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Κριτική κινηματογράφου στο internet: η περίπτωση των blogs», συζήτηση από την οποία δεν μπορούσαμε να λείπουμε. Συμμετείχαν οι Ronald Bergan, Χρήστος Μήτσης, Lisa Nesselson, Ray Pride, Ιωσήφ – «movies for the masses» – Πρωϊμάκης και Ηλίας Φραγκούλης και γύρω στα 60-70 άτομα bloggers και μη. Αρκετά ενδιαφέρουσα σχεδόν δίωρη συζήτηση όπου θίχτηκαν πολλά καίρια ζητήματα της δύναμης του μέσου, της ελευθερίας που προσφέρει, της λογοκρισίας, αλλά και της αυτολογοκρισίας σε σχέση με τα υπόλοιπα ΜΜΕ.

Για να επιστρέψω στις προβολές ταινιών, πολύ καλή η ταινία «Σκόρπια σύννεφα», (107’, 1967) η τελευταία του Mikio Naruse, έγχρωμη και με τη χαρακτηριστική ευθύτητα και καθαρότητα που χαρακτηρίζει όλες τις ταινίες του ιάπωνα δημιουργού.

Αρκετά καλή και η «Κρυφή ηλιαχτίδα», (Miryang, 142’, 2007) του νοτιοκορεάτη Lee Chang-dong καθώς και «Η μυστική ζωή των λέξεων», (112’, 2005), μια ισπανική παραγωγή της Isabel Coixet με Sarah Polley και Tim Robins στο καστ μια ιδιαίτερα αισθαντική προσέγγιση της υπό περίεργες συνθήκες γνωριμίας δύο ανθρώπων, στην επανένταξή τους στην ζωή, με το καθένα να πρέπει για τους δικούς του εντελώς ξεχωριστούς λόγους να χρειάζεται να κάνει μια καινούργια αρχή, και έμμεσες αναφορές στις γενοκτονίες του προηγούμενου αιώνα (παλαιότερες και πιό πρόσφατες).

Για την 7^η μέρα του Φεστιβάλ λέω να ξεκινήσω από το τέλος και το πάρτι στο cafe-bar Θερμαϊκός, όπου έγινε πραγματικά το αδιαχώρητο. Με κανονική υποδοχή στην είσοδο και στο flying deck από καλοντυμένες και καλοντυμένους hostesses και uplifting μουσική, ότι πρέπει για να ανέβεις στο ουρανό. Ήταν από τις πτήσεις της παλαιάς εποχής, όπου επιτρέποταν το κάπνισμα και βοηθούντως και της πολυκοσμίας γρήγορα βρισκόμασταν στα σύννεφα (καπνού).

Είχε προηγηθεί η προβολή της ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη «Θα σε δω στην κόλαση αγάπη μου», ενώ λίγο νωρίτερα είδαμε ένα από το πιό ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ της περσινής παραγωγής, το Strange Culture (75’, Lynn Hershman Leeson, 2006) που αναφέρεται στς απίστευτες διώξεις που υπόκεινται δύο αμερικανοί εικαστικοί καλλιτέχνες στις ΗΠΑ που σε μια προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν το κοινό σχετικά με τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα και τις γενετικά τροποποιημένες τροφές παρήγγειλαν από το διαδίκτυο κάποια ενετλώς αβλαβή για την ανθρώπινη υγεία βακτήρια τα οποία και καλλιέργησαν υπό αυστηρές επιστημονικές συνθήκες. Το αποτέλεσμα; Θεωρήθηκαν ύποπτοι βιο-τρομοκρατίας από το FBI το οποίο τους συνέλαβε και τους παρέμπεψε σε δίκη. Ένας εκ των δύο καλλιτεχνών πέθανε από καρδιακή προσβολή κατά τη διάρκεια της προανάκρισης. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει όλη την αλλαγή που παρατηρείται στην μετά την 11 Σεπτεμβρίου εποχή των ΗΠΑ όπου όλοι είναι σχεδόν ύποπτοι για όλα, πολλά ατομικά δικαιώματα έχουν περισταλεί, η σύλληψη και η εμπλοκή σε μια μακροχρόνια δικαστική διαμάχη και μάλιστα χωρίς δικαίωμα να γνωρίζεις γιατί ακριβώς κατηγορείσαι και βάση ποιών αποδεικτικών στοιχείων, την αναίρεση του habeas corpus, κλπ.

Αρκετά καλές επιλογές αποδείχθηκαν το La influencia (84’, Pedro Aguilera, 2007) με την καταγραφή της καθημερινότητας μια μητέρας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τη δουλειά και τα δύο της παιδιά,καθώς και το υπερβατικό Stellet Licht (142’, Carlos Reygadas, 2007) που καταγράφει το τέλος μιας σχέσης ενός ζευγαριού και την «αποχώρηση» της γυναίκας.

Εξαιρετικές εντυπώσεις άφησε η ταινία «Ορφανά» (Orphans, 79’, Ry Russo-Young) με την καταγραφή της σχέσης δύο νεαρών αδελφών που μετά το θάνατο των γονιών τους κάθε μία θέλει να τραβήξει το δικό της δρόμο. Άμεση κινηματογράφηση, με χρήση ψηφιακής κάμερας που δίνει νέα πνοή στον ανεξάρτητο αμερικανικό κινηματογράφο, όπως φάνηκε και από το ντοκιμαντέρ «Το απρόβλεπτο» (The Unforeseen, 93’, Laura Dunn, 2007) σε συμπαραγωγή Τέρενς Μάλικ και Ρόμπερτ Ρέντφορντ (μάλιστα σωστά διαβάζετε) σχετικά με ένα τεράστιο οικιστικό project στο Austin του Τέξας και την περιβαλλοντική – οικολογική ευαισθητοποίηση που προκάλεσε στους κατοίκους όταν αντιλήφθηκαν τις παραμέτρους του διλήμματος ανάμεσα στην «ανάπτυξη» ή διατήρηση της ποιότητας ζωής;

Η μέρα είχε ξεκινήσει με τον καλύτερο τρόπο με ένα masterclass για το ψηφιακό σινεμά («Do it yourself» ήταν ο υπότιτλος) και την προβολή των ταινιών «Τα σκυλία γλύφουν την καρδιά μου», μια άσκηση νουάρ ύφους από τον Νίκο Τριανταφυλλίδη και την ταινία «Στη σκιά του Λέμμυ Κώσιον» του Νίκου Ζερβού και οι δύο ενταγμένες στο αφιέρωμα του φετινού Φεστιβάλ στο ελληνικό noir.

Ξημερώνει Παρασκευή και σε λίγες ώρες ξεκινά η 8^η μέρα του Φεστιβάλ, που είναι η μέρα μας (εννοώ η μέρα των απανταχού bloggers) καθώς στις 13:00 στην αίθουσα Παύλος Ζάννας υπάρχει ανοιχτή συζήτηση με θέμα «Κριτική κινηματογράφου στο internet: η περίπτωση των blogs» απ’ όπου όπως καταλαβαίνετε δεν μπορούμε να λείψουμε με τίποτα, αλλά και στις 21:30 στην αίθουσα Τόνια Μαρκετάκη είναι η προβολή της ταινίας «@thens blogs», μια σπονδυλωτή ταινία 5 νέων ελλήνων  σκηνοθετών.

Συντάκτης Αδάμ

Ξεκίνημα στις 11:00 με την «Ηλιόλουστη πολιτεία» του John Sayles (141’, 2002) που περιγράφει την έφοδο των κτηματομεσιτικών εταιρειών σε ένα παλαιό παραλιακό καταυλισμό μαύρων προκειμένου να «αναπτυχθεί». Ηθογραφία, αλλά και λεπτομερής καταγραφή της αμερικανικής επαρχίας, παλαιές – σχεδόν ξεχασμένες – ιστορίες της τοπικής μικροκοινωνίας που έρχονται στην επιφάνεια μετά από χρόνια, η αδίστακτες εταιρείες οικιστικής και τουριστικής «ανάπτυξης» από τη μιά και οι άνθρωποι με τις μνήμες, τους δεσμούς και τις οικολογικές ευαισθησίες από την άλλη, όχι όμως πάντα εντελώς ξεκαθαρισμένους ρόλους και «θέλω» (κάτι που προσθέτει στην ταινία) και τη λύση να έρχεται από το πολύ βαθύ παρελθόν.

Συνέχεια με το αφιέρωμα στον 4^ο ιάπωνα της συμμορίας Mikio Naruse (μαζί με τους Όζου, Μιζογκούτσι και Κουροσάουα) με την ταινία «Κυλώντας», με περιγραφή της κοινωνίας της εποχής μέσα από τα διαδραματιζόμενα σε ένα Οίκο με γκέισες.Εντελώς διαφορετικό κίμα στην ταινία από την Αυστραλία «Βόμβος» (Noise) του Matthew Saville (107’, 2007) μας δίνει μια σημερινή περιγραφή της εγκληματικότητας της Μελβούρνης μέσα από τα μάτια αστυνομικών, θυμάτων και θυτών.

Ακολούθησαν τα «Αστέρια» (Estrellas), των Federico Leon – Marcos Martinez (64’, 2007), ένα ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ για τη ζωή των κατοίκων στις παραγκουπόλεις της Αργεντινής, που χρησιμοποιούνται επανειλημμένα ως κομπάρσοι μαζί με τους χώρους τους ως φυσικά ντεκόρ και αποφασίζουν ότι είναι πλέον ηθοποιοί και ότι αξίζουν καλύτερης μεταχείρισης, οπότε αρχίζουν να «συνδικαλίζονται», να γυρίζουν τις δικές τους ταινίες και να επαναπροσδιορίζονται σε σχέση με αυτό που κάνουν. 

Η καλύτερη ταινία της μέρας ακολούθησε στη συνέχεια. Προκείται για την «Παγωνιά» (Frozen), του Ινδού Shivajee Chandrabhushan (110’, 2007), γυρισμένη στο χιονισμένο ινδικό τμήμα των Ιμαλαΐων. Εκπληκτική ασπρόμαυρη φωτογραφία που αντί να μας παγώσει μας ζέστανε και κατάφερε να μαγέψει το κοινό στο Ολύμπιον, ανατολική φιλοσοφική προσέγγιση της ζωής, βαθεία νοήματα και για πρώτη ταινία του σκηνοθέτη πραγματικό επίτευγμα. Το γράφω γιατί όπως μας ανέφερε στο Q & A που ακολούθησε οι συνθήκες παραγωγής ήταν δυσμενέστατες, με θερμοκρασίες -30 ^oC, χιόνια, ισχυρούς ανέμους και παραμονή επί 5 εβδομάδες σε πολύ υψηλό υψόμετρο που σε μένα φέρνει στο μυαλό τις συνθήκες παραγωγής της ταινίας «Ιμαλάια» της Λένι Ρίφενσταλ γυρισμένη πριν πολλές δεκαετίες. 

Κλείσιμο της βραδιάς με την πρώτη ταινία της κόρης του μπαμπά της (και δεν το γράφω υποτιμητικά) Κωνσταντίνας Βούλγαρη Valse Sentimentale και το Singapore Sling του Νίκου Νικολαΐδη σε συνέχεια του αφιερώματος στο σκηνοθέτη. Το καλύτερο βέβαι το άφησα για το τέλος. Ποιό μπορεί να είναι το ιδανικό κλείσιμο μιας κινηματογραφικής μέρας; Μα τι άλλο εκτός από το πάρτι του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ ακριβώς τα μεσάνυχτα στον «Θερμαϊκό» με όλες τις κινηματογραφόφιλες φάτσες της πόλης και του Φεστιβάλ σε ένα μαγαζί με έναν από τους χαρακτηριστικότερους ήχους της πόλης.

συνταξη Αδάμ